خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۱۸۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گردش گردون به چشمم گردش پیمانه استعالم از کیفیت حسن تو یک میخانه است
۲
گرد سرگشتن به یاد می پرستان می دهدخط مشکینی که بر دور لب پیمانه است
۳
گریه کردن را دلی می باید از گل شادترشاهد این حرف رنگین، گریه مستانه است
۴
ذوق رسوایی مرا از خانه بیرون می کشدسنگ طفلان کهربای مردم دیوانه است
صفحهٔ ۱ از ۲