خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۱۸۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شمع را بالین پر، بال و پر پروانه استبستر آسودگی خاکستر پروانه است
۲
از سپرداری است عاجز گرچه دست رعشه دارشمع را دست حمایت شهپر پروانه است
۳
گرم برخور با هواداران که حسن شمع رانیل چشم زخم از خاکستر پروانه است
۴
این ز آتش می گریزد وان بر آتش می زندشیر با آن زهره داغ جوهر پروانه است
صفحهٔ ۱ از ۳