خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۲۰۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر که دل در غمزه خونریز آن جلاد بسترشته جان بر زبان نشتر فصاد بست
۲
سنگ اگر در مرگ عاشق خون نمی گرید، چرابیستون از لاله نخل ماتم فرهاد بست؟
۳
رشته بی تابی غیرت اگر باشد رسامی توان بر چوب دست شانه شمشاد بست
۴
ناله بلبل نیفشارد اگر دل غنچه راچون جرس یک لحظه نتواند لب از فریاد بست
صفحهٔ ۱ از ۳