خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۲۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سنگ راهی شوق را چون چشم سنگین خواب نیستراه پیما را براقی چون دل بیتاب نیست
۲
از عزیزیهای غربت دل نمی گیرد قرارآب در صلب گهر بی رعشه سیماب نیست
۳
برگ از آزادگی بیرون نیارد سرو رابر دل عارف گران جمعیت اسباب نیست
۴
مشکل است از عالم آب آمدن آسان برونموج این دریا به گیرایی کم از قلاب نیست
صفحهٔ ۱ از ۴