خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۲۸۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آسمان سفله بی برگ و نوایی بیش نیستآفتاب روشنش شبنم گدایی بیش نیست
۲
در محیط آفرینش چون حباب شوخ چشمشغل ما سرگشتگان کسب هوایی بیش نیست
۳
زر که آرام از خسیسان رنگ زردش برده استپیش ما کامل عیاران کهربایی بیش نیست
۴
می نماید گر به ظاهر دامن دولت وسیعدستگاهش سایه بال همایی بیش نیست
صفحهٔ ۱ از ۵