خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۳۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
روی هفتاد و دو ملت جز در آن درگاه نیستعالمی سرگشته اند و هیچ کس گمراه نیست
۲
عقل را از بارگاه عشق بیرون کرده اندهر فضولی محرم خلوت سرای شاه نیست
۳
کرده ام قطع نظر از گرم و سرد روزگارگل به چشم روزنم از آفتاب و ماه نیست
۴
در مکافات سپهر سفله عاجز نیستیمدست ما کوتاه اگر باشد، زبان کوتاه نیست
صفحهٔ ۱ از ۳