خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۳۳۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از پر سیمرغ اگر دست حمایت زال داشتاز غم عالم مرا هم عشق فارغبال داشت
۲
داشت تا اندیشه او بر سر زانو سرمساق عرش از قامت خم گشته ام خلخال داشت
۳
زنگ ظلمت بود از آب زندگانی قسمتشتا سکندر روی در آیینه اقبال داشت
۴
داشت آتش زیر پا امشب خیالش در نظراین غزال شوخ تا چشم که در دنبال داشت؟
صفحهٔ ۱ از ۲