خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۳۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
طفل بازیگوش ما زین خاکدان دل برنداشتدست در مهد لحد از مهره گل برنداشت
۲
تا لب خواهش گشودم راه روزی بسته شدطبع فیاض کرم، ابرام سایل برنداشت
۳
دور باش ناز لیلی هر قدر افشاند دستگرد مجنون دست از دامان محمل برنداشت
۴
بار بر دلها شود در پله افتادگیهر که در ایام دولت باری از دل برنداشت
صفحهٔ ۱ از ۳