خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۳۳۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یاد ایامم که در تن جان ما منزل نداشتموجه مطلق عنان ما غم ساحل نداشت
۲
پرده بیگانگی در بحر وحدت محو بودرشته مو از حباب این عقده مشکل نداشت
۳
روز و شب در پرده های شرم خود می کرد سیرلیلی صحرایی ما خانه و محمل نداشت
۴
خوش نشین باغ و بستان بود چون آزادگانسرو ما از تنگنای جسم، پا در گل نداشت
صفحهٔ ۱ از ۳