خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۳۴۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای ستمگر از نگاه دور رنجیدن نداشتاین گناه سهل، بر انگشت پیچیدن نداشت
۲
شکوه ننوشتن مکتوب را طی می کنیمنامه ما ای فرامشکار نشنیدن نداشت
۳
از برای کشتن من کم نبود اسباب قتلحال بیمار من از اغیار پرسیدن نداشت
۴
سرکشی چون مانع است از دیدن عاشق ترااز من ای بی رحم، راه خانه پرسیدن نداشت
صفحهٔ ۱ از ۳