خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۳۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در بهار نوجوانی هر که از صهبا گذشتبی توقف می تواند از سر دنیا گذشت
۲
مرکز پرگار حیرانی است چشم آهوانتا کدامین لیلی خوش چشم ازین صحرا گذشت
۳
گل ز خجلت شد گلاب و بلبل از غیرت کبابتا ز طرف گلستان آن آتشین سیما گذشت
۴
خوبه هجران کرده را ظرف شراب وصل نیستخشک لب می بایدم چون کشتی از دریا گذشت
صفحهٔ ۱ از ۳