خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۳۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
می توان با همت سرشار از دنیا گذشتموج با این شهپر توفیق از دریا گذشت
۲
هر سر خاری دم از شمع تجلی می زندتا کدامین آتشین رخسار ازین صحرا گذشت
۳
یک شرر تخم محبت در دل شیرین نکاشتتیشه آتش نفس چندان که بر خارا گذشت
۴
آب حیوان و می روشن ز یک سرچشمه انداز سر جان بگذرد هر کس که از صهبا گذشت
صفحهٔ ۱ از ۲