خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۳۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
همچو برق از عالم اسباب می باید گذشتزین خراب آباد چون سیلاب می باید گذشت
۲
نیست بی سرگشتگی ممکن خلاصی زین محیطتا به ساحل از دو صد گرداب می باید گذشت
۳
از دم تیغ است راه نیستی باریکترزین ره باریک بی اسباب می باید گذشت
۴
خاک را چون باد می باید پریشان ساختناز سر آتش سبک چون آب می باید گذشت
صفحهٔ ۱ از ۳