خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۳۶۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از سودا آفرینش دل مکدر بازگشتبا دهان خشک ازین ظلمت سکندر بازگشت
۲
دید رخسار تو، از آتش سمندر بازگشتطوطی از گفتار شیرینت ز شکر بازگشت
۳
باد دستان را کریمان دستگیری می کنندابر دایم از لب دریا توانگر بازگشت
۴
گرد عصیان نیست مانع عاصیان را از رجوعسوی دریا موج از ساحل مکرر بازگشت
صفحهٔ ۱ از ۳