خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۳۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر که راهِ گفتگو در پردهٔ اسرار یافتچون کلیم از لن‌ترانی لذتِ دیدار یافت
۲
آنچه می‌جست از درختِ وادیِ ایمن کلیمهمّتِ منصور بی‌زحمت ز چوبِ دار یافت
۳
شوق اگر مَشّاطه گردد، بی‌تکلّف می‌توانلذتِ آغوشِ گُل از رخنهٔ دیوار یافت
۴
از بلندوپستِ عالم، شِکوه کافرنعمتی استتیغ، این همواری از سوهانِ ناهموار یافت
صفحهٔ ۱ از ۳