خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۳۶۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر که خود را یافت، دولت در کنار خویش یافتحاصل روی زمین را در غبار خویش یافت
۲
خاک در چشمش اگر آرد دو عالم را به چشمهر که بتواند نهان و آشکار خویش یافت
۳
چشم پوشید از جهان تا دل به فکر حق فتادبی نیاز از دام شد هر کس شکار خویش یافت
۴
چون به دیوار تن آسانی تواند پشت داد؟هر سبکسیری که گرد شهسوار خویش یافت
صفحهٔ ۱ از ۳