خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۳۶۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
لفظ معنی شد، در آن تنگ دهن مأوا نیافتخرده گل آب شد، در غنچه او جا نیافت
۲
خودنمایی شیوه ما نیست در راه طلبگرد ما را هیچ کس در دامن صحرا نیافت
۳
گشت از کوتاه دستی پر گهر جیب صدفموج از طول امل گوهر درین دریا نیافت
۴
تا نشد عالم سیه در چشم ساغر از خمارصبح امید از بیاض گردن مینا نیافت
صفحهٔ ۱ از ۲