خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۳۸۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مردم هموار را از خاک برباید گرفترشت های بی گره را در گهر باید گرفت
۲
گر سرت چون آفتاب از قدر سایه بر فلکخاک را از چهره زرین به زر باید گرفت
۳
کشتی خودبین نمی آید سلامت بر کنارجوهر آیینه را موج خطر باید گرفت
۴
آه کز کودک مزاجیهای ابنای زمانابجد ایام طفلی را ز سر باید گرفت
صفحهٔ ۱ از ۳