خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۳۸۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
حیف خود با آه گرم از آسمان باید گرفتآتشی تا هست زور این کمان باید گرفت
۲
از سخن بسیار گفتن، می شود کوته حیاتتوسن عمر سبکرو را عنان باید گرفت
۳
آبهای تیره روشن می شود ز استادگیگوشه ای تا ممکن است از مردمان باید گرفت
۴
طفل بدخو را نمی سازد ترشرویی خموشتلخ گویان را به شیرینی دهان باید گرفت
صفحهٔ ۱ از ۴