خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۴۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بر دلم نیست غباری ز سیه کاری بختقانعم با دل بیدار ز بیداری بخت
۲
شکر این نعمت عظمی چه توانم کردنکه به دولت نرسیدم ز مددکاری بخت
۳
شکوه از بخت گرانخواب ز کوته نظری استکه سبکسیر بود مدت بیداری بخت
۴
از برومندی ظاهر دل چون آینه راغوطه در زنگ دهد جامه زنگاری بخت
صفحهٔ ۱ از ۲