خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۴۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هیچ جوینده ندانست که جای تو کجاستآخر ای خانه برانداز سرای تو کجاست؟
۲
روزنی نیست که چون ذره نجستیم تراهیچ روشن نشد ای شمع که جای تو کجاست
۳
گر وفای تو فزون است ز اندازه ماآخر ای دلبر بیرحم، جفای تو کجاست؟
۴
جنگ و بدخویی و بیرحمی و بی پرواییهمه هستند به جا، صلح و صفای تو کجاست؟
صفحهٔ ۱ از ۲