خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۴۳۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عشرت روی زمین در دل ویرانه ماستخلوت سینه پر آه، پریخانه ماست
۲
کشتی چرخ اگر باد مرادی داردناله بیخودی و نعره مستانه ماست
۳
هر چه جز جذبه عشق است درین دامن دشتگر همه خضر بود، سبزه بیگانه ماست
۴
در دل سوخته ما به حقارت منگرکه سویدای دل خاک، سیه خانه ماست
صفحهٔ ۱ از ۳