خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۴۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
لاله روشنگر چشم و دل سودایی ماستدیدن سوختگان سرمه بینایی ماست
۲
شد تهی دامن صحرای ملامت از سنگعشق بیرحم همان در پی رسوایی ماست
۳
چشم دیوانه نگاهان ادب آموز شده استاین چه شرم است که با لیلی صحرایی ماست
۴
خار در دیده ارباب هوس می شکندورنه خط جوهر آیینه بینایی ماست
صفحهٔ ۱ از ۳