خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۴۵۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سنگ در دیده ارباب بصیرت گهرستخاک در پله میزان قناعت شکرست
۲
حسن را نشو و نما از نظر پاک بودآبروی چمن از شبنم روشن گهرست
۳
دیده بد به تو ای ترک ختایی مرساد!که بدخشان ز لب لعل تو خونین جگرست
۴
کشتی از باد مخالف متزلزل گردددل به جا نیست کسی را که پریشان نظرست
صفحهٔ ۱ از ۲