خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۴۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عشق هر چند که در پرده بود مشهورستحسن هر چند که بی پرده بود مستورست
۲
هر که از چاه زنخدان تو سالم گذردگر بود صاحب صد دیده روشن، کورست
۳
بود از زخم زبان خار بیابان جنوننمک مایده عشق ز چشم شورست
۴
جگر دیدن عیب و هنر خویش کراست؟زشت اگر پشت به آیینه کند معذورست
صفحهٔ ۱ از ۳