خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۵۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
این چه لطف است که با یار وفادار من استکه به من همسفر و خانه نگهدار من است
۲
هر که را طبل رحیل از تپش دل باشددر بیابان طلب قافله سالار من است
۳
خواب در خلوت من حلقه بیرون درستتا خیال تو انیس دل بیدار من است
۴
فلک بی سروپا ذره شیدایی اوستآفتابی که نهان در پس دیوار من است
صفحهٔ ۱ از ۲