خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۵۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شور دریای سخن از دل پر جوش من استقفل گنجینه معنی لب خاموش من است
۲
معنی بکر که در پرده غیب است نهانبی تکلف همه شب تنگ در آغوش من است
۳
هر خیالی که به آن اهل سخن فخر کننددر شبستان سخن، خواب فراموش من است
۴
چرخ دودی است که از خرمن من خاسته استخاک گردی است که افشانده پاپوش من است
صفحهٔ ۱ از ۴