خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۵۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دخل و تحسین بجا باعث احیای من استهر که را درد سخن هست مسیحای من است
۲
گرچه صد پایه ز نقش قدم افتاده مراکهکشان جاده همت والای من است
۳
به تماشای گل و لاله به بستان نرومگل رخسار سخن لاله حمرای من است
۴
غیر زنجیر که سر در قدم من دارددر بیابان طلب کیست که همپای من است؟
صفحهٔ ۱ از ۲