خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۵۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شوق را شهپر توفیق سبکباری توستراه نزدیک فنا، دور ز خودداری توست
۲
دامن دشت فنا پاکترست از کف دستسنگ اگر هست درین راه، گرانباری توست
۳
چون پریشان نگذاریم قدم چون سیلاب؟لغزش ما به تمنای نگهداری توست
۴
چون نگیرد نفس دام تو از کثرت صید؟خط آزادی کونین، گرفتاری توست
صفحهٔ ۱ از ۲