خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۶۰۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آیتی چون خط مشکین تو در قرآن نیستنقطه چون خال تو در دایره امکان نیست
۲
محک آدمیان چهره گندم گون استدست رد هر که بر این رنگ زند انسان نیست
۳
دید تا قامت موزون ترا سرو سهیداد انصاف که بالاتر ازین امکان نیست
۴
می توان دید ز سیما گهر هر کس راچیست در سینه مکتوب که در عنوان نیست؟
صفحهٔ ۱ از ۲