خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۶۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در سیه خانه افلاک، دل روشن نیستاخگری در ته خاکستر این گلخن نیست
۲
دل چو بیناست، چه غم دیده اگر نابیناست؟خانه آینه را روشنی از روزن نیست
۳
راستی عقده گشاینده اسرار دل استشمع را حوصله گریه فرو خوردن نیست
۴
روزی خاک شود دل چو گرانجان افتادمنزل پای گرانخواب به جز دامن نیست
صفحهٔ ۱ از ۴