خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۶۴۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پرده از راز من گوشه نشین ساز گرفتبرق در خرمنم از شعله آواز گرفت
۲
بوی گل را نتوان در گره شبنم بستبه خموشی نتوان دامن این راز گرفت
۳
شد صفای لب میگون تو بیش از خط سبزباده حسن دگر از شیشه شیراز گرفت
۴
مکن ای شمع نهان چهره ز پروانه منکه ز خاکسترم این آینه پرداز گرفت
صفحهٔ ۱ از ۳