خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۶۴۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بر روی تو صفا از خط شبرنگ گرفتآخر این آینه خوش صیقلی از رنگ گرفت
۲
مرغ دل با قفس سینه به پرواز آمدباز این مطرب تر دست چه آهنگ گرفت؟
۳
گشت از سلسله عمر ابد کامرواهر که دامان سر زلف تو در چنگ گرفت
۴
سبز شد ناخن تدبیر و نمی گردد صافاز نم اشک که آیینه من زنگ گرفت؟
صفحهٔ ۱ از ۲