خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۶۵۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پرستشی که مدام است می پرستی ماستشبی که صبح ندارد سیاه مستی ماست
۲
اگر چه هستی ما چون حباب یک نفس استدل پر آبله بحر از هواپرستی ماست
۳
ز بخل نیست اگر بسته ایم راه سؤالدر آستین کف سایل ز پیشدستی ماست
۴
نهشت در سر ما مغز، پوچ گوییهافنای خرمن هستی ز باد دستی ماست
صفحهٔ ۱ از ۲