خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۶۶۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز سادگی است به فرزند هر که خرسندستکه مادر و پدر غم، وجود فرزندست
۲
دل درستی اگر هست آفرینش راهمان دل است که فارغ ز خویش و پیوندست
۳
شب آنچه مردم غافل ستاره می دانندز آتش جگر ما شراره ای چندست
۴
سخن شمرده و سنجیده گوی بی سوگندکه شاهد سخنان دروغ، سوگندست
صفحهٔ ۱ از ۳