خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۶۸۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مگیر غفلت خود سهل اگر چه یک نظرستکه تخم دوزخ عالم گداز یک شررست
۲
میان خرمن گل غوطه چون تواند زد؟هنوز بلبل ما در حجاب بال و پرست
۳
به قرب ظاهری از وصل فیض نتوان بردبیاض چشم صدف از ندیدن گهرست
۴
شکفته باش که در حلقه رضاکیشانجبین گشاده چو افتاد از بلا سپرست
صفحهٔ ۱ از ۳