خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۶۸۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به هر که می نگرم زیر چرخ دلگیرستکه میهمان لئیم از حیات خود سیرست
۲
گهر ز گرد یتیمی تمام می گرددمس و جود مرا درد باده اکسیرست
۳
پیاله چشم و چراغ است شیر گیران رابه چشم بیجگران گرچه دیده شیرست
۴
کنار کشت مده موسم بهار از دستکه موج سبزه به پای نشاط زنجیرست
صفحهٔ ۱ از ۲