خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۷۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جهان به راه شناسان دیده ور تنگ استفضای بادیه بر چشم راهبر تنگ است
۲
ز آفتاب جهانتاب، شکوه ات بیجاستترا که کاسه دریوزه چون قمر تنگ است
۳
به جوش مستی ما ظرف آسمان چه کند؟که لامکان به روانهای بیخبر تنگ است
۴
به بوسه ای دل ما شاد کن در آخر حسنکه وقت ما و تو ای نازنین پسر تنگ است
صفحهٔ ۱ از ۳