خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۷۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به آه برق عنان من آسمان تنگ استکه بر خدنگ قضا، خانه کمان تنگ است
۲
جنون فضای بیابان عشق می خواهدرباط عقل به این لشکر گران تنگ است
۳
به گوشه دل ما چون بر توانی برد؟که بر غزال تو صحرای لامکان تنگ است
۴
چگونه بلبل ما زان چمن برون نرودکه از هجوم صفا جای باغبان تنگ است
صفحهٔ ۱ از ۳