خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۷۰۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نصیب اهل دل از چرخ بدگهر سنگ استکه رزق نخل برومند از ثمر سنگ است
۲
همان ز خنده من کوهسار پرشورستچو کبک دانه روزی مرا اگر سنگ است
۳
جنون من ز ملامت شود سبک پروازفلاخنم که مرا توشه سفر سنگ است
۴
تفاوتی نکند پیش سیر چشمی مناگر گهر به ترازوی من، اگر سنگ است
صفحهٔ ۱ از ۴