خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۷۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
همیشه دیده سوزن ازان به دنبال استکه قبله نظرش رشته های آمال است
۲
به خرمن دگران هر که می پرد چشمشهزار رخنه فزون در دلش چو غربال است
۳
غبار کوچه عشق است کیمیای مرادخوشا سری که درین رهگذار پامال است
۴
به ظلمتی که ز دوران رسد گرفته مباشکه خنده شب ادبار، صبح اقبال است
صفحهٔ ۱ از ۲