خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۷۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
حضور عالم ایجاد در قرار دل استسفر اگر همه یک منزل است بار دل است
۲
فغان که دیده جوهرشناس نیست تراوگرنه گوهر مقصود در کنار دل است
۳
بهار در گره غنچه گوشه گیر شده استنشاط روی زمین جمع در حصار دل است
۴
زمین نشانه پایی است زان سبک جولانسپهر غاشیه بردار شهسوار دل است
صفحهٔ ۱ از ۴