خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۷۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
فراغ بال طمع کردن از فلک خام استکه فلس ماهی این بحر حلقه دام است
۲
مرو ز میکده بیرون، که در جهان خرابز روزنی که نسیمی به دل خورد جام است
۳
صفای وقت ز صافی کشان مجو زنهارکه این وظیفه رندان دردی آشام است
۴
ز تازه رویی جاوید می توان دانستکه سرو فارغ از اندیشه سرانجام است
صفحهٔ ۱ از ۲