خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۷۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
قماش چهره یار از بهار معلوم استکه روی کار، هم از پشت کار معلوم است
۲
ز جسم خاکی ما شور عشق بتوان دیدنفس کشیدن بحر از کنار معلوم است
۳
ز نبض موج توان یافت حال دریا راغم من از مژه اشکبار معلوم است
۴
ز تیغ وعده خلافی به خون نشاندن منز خاک رهگذر انتظار معلوم است
صفحهٔ ۱ از ۳