خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۷۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز رنگ آل، ظهور جلال معلوم استجلال حسن ز روی جمال معلوم است
۲
صفای روح عیان گردد از تن خاکیقماش آب زلال از سفال معلوم است
۳
گرفت هر که کم خود، رسد به اوج کمالتمام گشتن ماه از هلال معلوم است
۴
لب گشاده، به حرص است حجت ناطقغنای فقر ز ترک سؤال معلوم است
صفحهٔ ۱ از ۳