خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۷۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عنان نفس کشیدن جهاد مردان استنفس شمرده زدن ذکر اهل عرفان است
۲
زمانه بوته خار از درشتخویی توستاگر شوی تو ملایم جهان گلستان است
۳
نهاد سخت تو سوهان به خود نمی گیردوگرنه پست و بلند زمانه سوهان است
۴
به جان مضایقه با لعل دلستان مکنیدکه ماه مصر به این سیم قلب ارزان است
صفحهٔ ۱ از ۴