خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۷۲۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خزان بیجگران نوبهار مردان استبه تیغ غوطه زدن سبزه زار مردان است
۲
جهان پر شر و شورست بحر مواجیکه لنگرش قدم پایدار مردان است
۳
ز فوت کام جهان بر جگر بنه دندانکه پشت دست گزیدن نه کار مردان است
۴
به سیلیی که زند روزگار، خندان باشکه سکه زر کامل عیار مردان است
صفحهٔ ۱ از ۳