خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۷۲۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صفای حسن تو از خط به جای خویشتن استدرین غبار همان بر صفای خویشتن است
۲
هنوز می چکد از چهره تو آب حیاتهنوز سرو قدت در هوای خویشتن است
۳
اگر چه حسن تو از خط شده است پا به رکابسبک عنانی زلفت به جای خویشتن است
۴
هنوز گردش چشم تر است دور بجاهنوز گوش تو مست نوای خویشتن است
صفحهٔ ۱ از ۳