خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۷۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چراغ خلوت جان روشنایی سخن استبهار زنده دلان آشنایی سخن است
۲
اگر سخن به دل از گوش پیشتر نرسدیقین شناس که از نارسایی سخن است
۳
ز نقطه تخم محبت فشانده در دلهاز نوخطان که به مردم ربایی سخن است؟
۴
چو غنچه سر به گریبان خود فرو بردنگل سر سبد آشنایی سخن است
صفحهٔ ۱ از ۴