خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۷۲۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
حریم میکده پر جوش از خروش من استشراب تلخ گوارا ز نوش نوش من است
۲
شراب من چه عجب خشت اگر ز خم برداشتکه سقف میکده ها را خطر ز جوش من است
۳
مشو ز بلبل آتش نوای من غافلکه جوش خون گل و لاله از خروش من است
۴
به خون چو لاله کشد صد هزار پرده گوشترانه ای که نهان در لب خموش من است
صفحهٔ ۱ از ۳